MUTLU ÇOCUKLAR SINIFI
SİTEMİZ 4 YAŞINDA...

AŞIRI İLGİLİ AİLE

AŞAĞIDA ANLATILANLARLA İLGİLİ SİZİN DE DÜŞÜNCELERİNİZİ ÖĞRENMEK ÇOCUKLARIMIZ ADINA ONLARA BİR KATKI SAĞLAYABİLİR. LÜTFEN GÖRÜŞLERİNİZİ BU KONUYLA İLGİLİ BİR ANINIZI VEYA TANIK OLDUĞUNUZ BİR OLAYI BİZLE PAYLAŞIN.

AİLE OKULU

Aile okulumuzda aile modellerini incelemeye başlıyoruz. Sizin aileniz hangi aile tipine uyuyor? Bunu düşünün.Ailenizdeki yanlışlıkları düzeltmek için önce ailenizi ve kendinizi tanımanız gerekiyor.

İlk önce aşırı ilgili aile modelinin özelliklerini görüp daha sonra bu aile modelindeki çocuğun duygularına bakacağız.

Aşırı ilgili ailelerde ;

Aşırı bakım vardır.
Normalden fazla yardım vardır.
Bebeksi bir değer verilir.
Çocuğun her işini anne üstlenir.

Aşırı İlgili Ailelerin Çocukları:

Hep desteklenmeyi bekler.
Risk alamaz.
Hep birilerine bağımlıdır.
Gururlu olurlar.
Duygu ön plandadır.
Her isteğinin olmasını ister.
Kendine güveni azalır.

   AŞIRI İLGİLİ BİR AİLENİN ÇOCUĞU NELER HİSSEDER ? 

    Sevgili Anneciğim ve Babacığım; 
    Büyümek istiyorum artık. Sorumluluk almak…. 
     Şimdiye kadar benim yatağımı siz topladınız, okul servisine siz bindirdiniz hatta arkamdan öğretmenimi arayıp öğle yemeğinde sandiviçimi ve meyve suyumu bitirmem için sıkı sıkı uyardınız. Arkadaşımda kalmaya gittiğimde gecenin bir yarısı telefon açıp sohbetin en tatlı yerinde “hadi yatın artık sabah da uykunuzu alın, erken kalkın” dediniz. Baharda bile dondurmadan sonra zorla koca bir bardak su dayadınız ağzıma… Bunu hep benim iyiliğim için yaptınız… Evladımız hasta olmasın, desteksiz kalmasın dediniz hep. Biliyorum bunların hepsi benim içindi. 
     Yaptığınız her şey için teşekkür ediyorum. Ama artık büyümek istiyorum. Kendi sorumluluklarımı taşımak, kendi yatağımı kendim toplamak, yardıma ihtiyacım olduğunda içimdeki zeki ve düşünceli insanın bana yardım elini uzatmasını istiyorum. Şimdiye kadar bütün sorularıma benden önce cevap buldunuz ve belki de bu yüzden artık cevapları kendim aramak istiyorum. 
    Ve risk almak…. 
    Çünkü biliyorum ki kıyıdan ayrılamadığım sürece açık denizlerde yüzemeyeceğim. Siz her zaman benim güvenliğimi düşündüğünüz ve bu yüzden boğulmamam için kıyıda kalmamı istediniz. Ama ben okyanusları merak ediyorum. Kıyıda çırpınmak değil, su yutarak da olsa yüzmeyi öğrenmek istiyorum. 
    Benim için endişe duymanızı anlayabiliyorum. Beni korumak, kollamak istiyorsunuz. Bütün ihtiyaçlarımı karşılayarak benim sorunsuz bir yaşam sürdürmemi istiyorsunuz. Ve belki de bu yüzden benim adıma düşünüp, benim adıma karar alıp, benim yapmam gereken her şeyi siz yapıyorsunuz. Ama ben biliyorum ki hayat koşulları her zaman istediğim şeyleri bana sunmayacak, bunu çok iyi biliyorum. Sizin şefkatli kollarınız gibi değil yaşam… Sizden ayrıldığımda, yaşam bana sizin kadar şefkatli davranmayacak… Ve bu yüzden hangi sorunla karşılaşırsam karşılaşayım ayakta kalmak istiyorum. Desteğiniz için çok teşekkür ederim. Ama desteksiz ayakta kalmanın ne olduğunu da öğrenmek istiyorum. 
    Aslında bu yaptıklarınız şimdi çok hoşuma gidiyordu. Benim yerime düşünen, benim geleceğimi planlayan birisinin olması… yalnız büyüdükçe fark ediyorum ki, yaptığınız iyi niyetli davranışların çoğu benim kendime duyduğum güveni parça parça azaltıyor. 
    Peki bundan sonra ne olacak? 
    Şimdi küçüğüm ve benim hayatıma yön vermenize sessiz kalmam normal. Ama ben hayatımı hiç kendi ellerime alamadım ki! Siz olmadığınızda kim yönlendirecek beni? Kim benim davranışlarımı belirleyecek? İş hayatımda ya da özel hayatımda sorunlarla karşılaştığımda kim benim adıma çözüm bulacak? 
   Tek başıma ayakta kalabilir miyim? 
   Kendime güvenebilir miyim açıklardaki bir gemiyi tek başıma limana yaklaştırabileceğime?... 
    Sizleri suçlamıyorum. Çünkü siz de belki öyle gördünüz. Öyle büyüdünüz belki de… belki de çok zorluklar çektiğiniz için benim şimdi güvende ve rahat olmamı istiyorsunuz. Sadece sahip olduğunuz şeyleri aktarmaya çalışıyorsunuz, biliyorum. 
    Belki de bu yazdıklarıma rağmen ben de ileride çocuklarıma sizin gibi örnek olmak için canla başla çalışacağım. 
    Belki destek bulamazsam hep kendimi eksik hissedeceğim. 
    Belki bu desteği yanlış yerlerde arayacağım. Belki de bu yüzden kötü insanlara katlanmak zorunda kalacağım. 
    Ve belki de bir gün benim çocuğum da bunları bana söyleyecek ve artık özgür iradesiyle yaşamak istediğini belirtecek. Kim bilir?... 
     Son olarak şunu bilmenizi isterim ki sizi çok seviyorum…